प्रेम म्हणायचं असतं

उगाचया रुसव्यांना,
तू मला मनवण्याला,
प्रेम म्हणायचं  असतं ..
                              एकमेकांना आठवण्याला
                              आणि आठवणी जपण्याला,
                              प्रेम म्हणायचं  असतं ..
थोडसं झुरण्याला,
स्वतःचा न उरण्याला,
प्रेम म्हणायचं  असतं ..
                               भविष्याची स्वप्ने रंगवण्यात,
                               आज आनंदात जगण्याला ,
                               प्रेम म्हणायचं  असतं ..
कितीही रागावला तरी,
एकमेकांना सावरण्याला,
प्रेम म्हणायचं  असतं ..
                             शब्दातून  बरसण्याला,
                             स्पर्शाने  धुंद  होण्याला,
                             प्रेम म्हणायचं  असतं ..
तुझा मज असा न राहता,
आपला म्हणून जगण्याला,
प्रेम म्हणायचं  असतं ..
                             प्रेमलाल प्रेम न म्हणता
                             फक्त प्रेमच करण्याला,
                             प्रेम म्हणायचं  असतं .. 

Marathi Diwali Message

पूर्ण संदेश साठी फोटो वर click करा....

Raksha Bandhan

नात हे प्रेमच तुझ आणि माझ 

हरवलेले ते गोड दिवस , त्यांच्या मधुर आठवणी 

आज सार सार आठवलाय 

हातातल्या राखी सोबतच .

भाव मनी दाटतोय ..

बंध हे प्रेमाचे नात आहे 

ताई  तुझ आणि माझ नात जन्मो जन्मीचे आहे 

एकदा एका डोळे मध्यल्या अश्रुने दुस-याला विचारले……

एकदा एका डोळे मध्यल्या अश्रुने दुस-याला विचारले……
‘ए का रे आपण असे
ना रंग, ना रूप,
नेहमीच मात्र चिडीचुप,
आनंद झाला तरी डोळ्यातुन बाहेर,
दु:खाच्या प्रसंगीही दुराव्याचा अहेर,
कोणीच कसे थांबवत नाही आपल्याला,
किनारा ही साधा नाही या पापण्याला…………
दुस-यालाही जरा मग प्रश्न पडला,
खुप विचार करून मग तो बोलला,
रंग-रूप नसला तरीही,
चिडीचुप असलो जरीही,
आधार ठेवतो भावनांचा,
आदर राखतो वचनांचा,
सान्त्वनांचे बोल आपणच ,
अंतरीही खोल आपणच ,
सुखात आपले येणे व्यक्तिपरत्वे,
दु:खाच्या प्रसंगी आपलेच मात्र महत्व,
आपल्याला कोणी नाही थांबवु शकत,
बंधनात नाही कोणी बांधु शकत,
उद्रेक आपल्या मनातील वेदनांचा,
नाजुक धागा वचनातील बंधनांचा,
भावबंध ह्र्दयातील स्पंदनांचा,
स्वरबद्ध झंकार तनातील स्पंदनांचा ,
म्हणुनच,
आपले बाहेर पड़णे भाग आहे,
आपल्यामुळेच आज हे जग उभे आहे.
अशीच आपली ही कहाणी………
ऐकून अश्रुंची ही वाणी
अश्रुच्याच डोळ्यांत हळुच आले पाणी……..

Kahi Shan Doghanche

एखादी मैंञीची वेल
असावी माझ्या अंगणी,
फुलावे माझे अतंकरण
त्या वेलीकडे पाहुणी .

मैंञीच्या वेलीला पाण्याची
गरज नसावी,
फक्त त्या वेलीला मैंञीची
जान असावी.

उगीचच् नाही फुलत मैंञीची ही वेल
त्यास अंतकरण आपल जोडाव लागत,
मग वटऋषा प्रमाने त्या वेलीला ही ,
लाखो वर्ष जगाव लागत् .

फुलावी मैंञीची ही वेल
माझ्या अंगणी , मला पाहुणी .
न्यावे मला त्यांच्या सोबत,
कोठेतरी वाहुणी.

वाहुण मी त्या वेली सोबत जाईन
फुललेले हे सारे विष्व पाहिण.
फुललेले हे सारे विष्व पाहिण.

सांग मला रे सांग मला
आई आणखी बाबा यातुन,
कोण आवडे अधिक तुला ?

आई दिसते गोजिरवाणी,
आई गाते सुंदर गाणी,

तऱ्हेतऱ्हेचे खाऊ येती,
बनवायाला सहज तिला !
आई आवडे मला. 

गोजिरवाणी दिसते आई,
शक्तिवान किती असती बाबा..
थप्पड देती गुरख्याला !
आवडती रे वडिल मला !

घरात करते खाऊ आई,
घरातल्याला गंमत नाही
चिंगम अन्‌ चॉकलेट तर,
बाबा घेती रस्त्याला !
आवडती रे वडिल मला !

कुशीत घेता रात्री आई,
थंडी-वारा लागत नाही
मऊ सायीचे हात आईचे,
सुगंध तिचिया पाप्याला !
आई आवडे मला.